ข้าพเจ้าชื่อ “สวัสดิ์ พันชนะ” เป็นลูกคนสุดท้องของครอบครัวในบรรดาที่น้องทั้งหมด 6 คน จึงได้รับการตามใจอย่างมากจากทุกคนในครอบครัว โดยเฉพาะจากทั้งคุณพ่อและคุณแม่ ข้าพเจ้าเป็นเด็กร่าเริงและก็เอาแต่ใจตัวเอง ต่อมาคุณแม่ของข้าพเจ้าได้เสียชีวิตลง เนื่องจากอุบัติเหตุขณะที่ข้าพเจ้าอายุได้ประมาณ 8 ขวบ ทำให้ข้าพเจ้าเสียใจอย่างมาก เอาแต่เก็บตัวอยู่คนเดียว ไม่ยอมพูดคุยกับใคร ไม่ไปเที่ยวเล่นกับเพื่อนๆ เหมือนแต่ก่อน หนังสือจึงกลายเป็นเพื่อนสนิทของข้าพเจ้าไป ทำให้ข้าพเจ้ากลายเป็นเด็กที่คิดมากมาโดยตลอด แต่เมื่อโตขึ้นชีวิตของข้าพเจ้าก็เริ่มเปลี่ยนไป ข้าพเจ้าเริ่มแสวงหาที่พึ่ง ข้าพเจ้าเริ่มทดลองดื่มเหล้า เริ่มทดลองสูบบุหรี เริ่มเที่ยวเตร่ในเวลากลางคืน แต่สิ่งเหล่านั้นก็ไม่ได้ทำให้ข้าพเจ้าดีขึ้น หรือมาทดแทนสิ่งที่ขาดหายไปจากข้าพเจ้าได้

วันหนึ่งข้าพเจ้าได้อ่านเจอข้อความหนึ่งในแผ่นพับเขียนว่า “พระเจ้าเป็นความรัก” ข้าพเจ้าก็ไม่ได้คิดอะไรมากมายกับข้อความที่ได้อ่านนั้น แต่เมื่อวันเวลาผ่านไปจิตใจของข้าพเจ้าก็คิดถึงแต่ข้อความที่ได้อ่านไปนั้น ข้าพเจ้าจึงกลับไปอ่านข้อความทั้งหมดในแผ่นพับนั้นอย่างละเอียดอีกครั้ง ข้าพเจ้าพบว่าแผ่นพับนั้นบอกให้ข้าพเจ้ารู้ว่า “พระเจ้ารักข้าพเจ้าและสามารถช่วยเหลือข้าพเจ้า” แก้ไขปัญหาต่างๆ ในชีวิตของข้าพเจ้าได้ ข้าพเจ้าจึงอยากรู้จักพระเจ้า ว่าพระเจ้าเป็นอย่างไรแต่ไม่รู้จะไปหาได้ที่ไหน ข้าพเจ้าได้เก็บความอยากเอาไว้ในใจตลอดมา ขณะที่เรียนหนังสืออยู่ข้าพเจ้าได้อาศัยอยู่กับพี่สาวและพี่เขย จนเมื่อข้าพเจ้าเรียนจบและได้เข้าทำงานที่บริษัทเอกชนแห่งหนึ่ง ข้าพเจ้าจึงตัดสินใจย้ายออกมาเช่าหอพักอยู่ใกล้ๆ ที่ทำงาน

วันหนึ่งมีน้องคนหนึ่งย้ายมาจากต่างจังหวัดเข้ามาอยู่ที่หอพักเดียวกับข้าพเจ้า มาถามข้าพเจ้าว่า “แถวนี้มีโบสถ์คริสเตียนมั้ยครับ” ข้าพเจ้าจึงถามว่า หาโบสถ์คริสต์ทำไม น้องคนนั้นก็บอกว่า “ผมเป็นคริสเตียนครับ” ผมจะไปโบสถ์ครับ เมื่อข้าพเจ้าได้ยินคำว่า “โบสถ์คริสต์” ครั้งแรกในใจของข้าพเจ้าก็ตื่นเต้นมาก ข้าพเจ้าอยากไปโบสถ์มานานแล้ว ข้าพเจ้าจึงอาสาว่าจะไปหาให้ ข้าพเจ้าจึงไปหาว่าโบสถ์คริสต์แถวนั้นตั้งอยู่ตรงไหน เมื่อถึงวันอาทิตย์พวกเราก็พากันไปที่โบสถ์แห่งหนึ่ง เมื่อเข้าไปถึงที่โบสถ์แห่งนั้น ข้าพเจ้าเห็นคนมากมาย ทุกคนแต่งตัวด้วยเสื้อผ้าที่สวยงาม ทำให้ข้าพเจ้าไม่กล้าที่จะเข้าไปและกำลังจะหันหลังกลับออกไป ข้าพเจ้าได้ยินเสียงหนึ่งดังขึ้นว่า “สวัสดีครับ” ทำให้ข้าพเจ้าต้องหยุดและหันกลับไปตอบคำว่าสวัสดีครับ ทุกคนที่อยู่ในบริเวณนั้นได้เดินเข้ามาหา และทักทายข้าพเจ้าอย่างเป็นกันเอง แนะนำตัวเองให้ข้าพเจ้ารู้จัก แม้ว่าข้าพเจ้าจะแต่งตัวปอนๆ ก็ตาม ทำให้ข้าพเจ้ารู้สึกประทับใจและสัมผัสได้ถึงความจริงใจของคนเหล่านั้น นอกจากนี้พวกเค้ายังพูดจาด้วยความสุภาพเรียบร้อย ข้าพเจ้าก็ได้กลับมาที่โบสถ์แห่งนี้อีกในสัปดาห์ต่อๆ มา ทำให้ข้าพเจ้าเริ่มมีความเข้าใจและรู้จักพระเจ้ามากขึ้น

อยู่มาคืนหนึ่งข้าพเจ้ามีความสงสัยขึ้นมาว่า “พระเจ้ามีจริงหรือ” “คนเหล่านั้นที่โบสถ์ต้องการอะไรจากข้าพเจ้า” และมีความคำถามอีกมากมายเข้ามาในสมองของข้าพเจ้า ทำให้ข้าพเจ้านอนไม่หลับ ข้าพเจ้าจึงพูดในใจว่า “ถ้าพระเจ้ามีจริง ขอพระเจ้าช่วยให้ข้าพเจ้าเลิกคิดถึงสิ่งเหล่านี้และนอนหลับได้” หลังจากนั้นไม่นานข้าพเจ้าก็หลับไปอย่างมีความสุข มารู้สึกตัวอีกที่หนึ่งก็สว่างแล้ว ข้าพเจ้าสัมผัสถึงความสุขที่ไม่เคยพบมาก่อนเลย ข้าพเจ้าจึงตัดสินใจต้อนรับพระเยซูคริสต์มาเป็นพระเจ้าของข้าพเจ้าตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา พระเจ้าได้อวยพรข้าพเจ้าในเรื่องการงานที่ทำอยู่ ไม่ว่าปัญหาใดๆ พระองค์เข้ามาช่วยเหลือให้สามารถแก้ไขและผ่านพ้นไปได้ และที่สำคัญที่สุด พระเจ้าได้เข้ามา เปลี่ยนแปลงชีวิต ของข้าพเจ้าอย่างมากมาย และเปลี่ยนอย่างเป็นธรรมชาติ โดยที่ไม่ต้องพยายามหรือฝืนกับความรู้สึก เปลี่ยนจากคนที่ใจร้อน โกรธง่าย เอาแต่ใจตัวเอง ไม่มีเหตุผล ให้กลับเป็นคนใจเย็นและมีเหตุผลมากขึ้นอย่างเห็นได้ชัดเจน

จากวันนั้นถึงวันนี้เป็นเวลากว่า 30 ปีแล้ว ที่พระเจ้าได้เข้ามามีส่วนในชีวิตของข้าพเจ้า อวยพรหน้าที่การงาน ครอบครัว ภรรยาและลูกชายทั้งสองคนของข้าพเจ้า และยังมีพระพรอีกมากมายที่พระเจ้าได้ทรงอวยพรในชีวิตที่ผ่านมาของข้าพเจ้า หากให้เล่าคงทั้งหมดคงไม่มีพื้นที่และเวลาเพียงพอ

หากท่านกำลังแสวงหาที่พึ่งที่สามารถช่วยท่านได้จริง ผมขอแนะนำให้ท่านแสวงหาพระเจ้า ผู้ที่ช่วยผมตลอดเวลาที่ผ่านมาครับ แล้วท่านจะไม่ผิดหวังครับ ขอพระเจ้าอวยพรครับ